Hubbers Hubbers

Uitzicht en inzicht door Prof. dr. Ir. Franz P. Ribbenkast

Hubbers interieurmakers

Inzichten ontstaan niet zelden door het gebrek aan een riant uitzicht


Frappante voorbeelden van gedetineerden staven deze stelling, denk aan Nelson Mandela en de graaf van Monte Christo. Het staren naar eindeloze verten biedt weinig ruimte voor contemplatie. Je ziet in een penthouse aan de rivier elke dag wel wat anders. Langsdrijvende schepen of wolken bijvoorbeeld. Of grazende runderen en snaterende ganzen. Dan blijft er weinig ruimte om iets los te maken van de zichtbare omgeving, laat staan om op reis te gaan in jezelf.

Dat hebben de bouwers van nu goed begrepen. Wie van zich af wil kijken gaat maar naar Zeeland of Groningen. Daar is steeds meer plaats om in de verte te turen. Zover het oog reikt. In de rest van Nederland wordt hoog en veel gebouwd. In nieuwbouwwijken is uitzicht meestal beperkt tot een balkon vol natte was of de auto van de buren. Het gebrek aan uitzicht scherpt niet alleen het inzicht, het werpt je ook terug op je interieur. Wat of wie we zijn, wordt misschien bepaald door wat we buiten doen, maar krijgt pas diepgang door wat we binnen beleven.

Eens, ver voor het afronden van mijn studies, had ik een toegewijde vriendin die dagenlang kon mediteren. (Uit respect voor haar goeroe en nabestaanden zal ik haar Carola noemen.) Ze moest wel, haar enige uitzicht was een blinde muur. Die bevroren waterval van stenen en specie opende haar ogen. Zacht zoemend staarde ze uit het raam tot ze verdween naar waar ze wilde. Soms rolde ze raar met haar ogen of kreunde welluidend doch om voor mij onverklaarbare redenen. Koffie zetten was er niet meer bij laat staan andere vormen van dienstverlening.

Op een dag was ze weg. Haar raam stond wijd open.

Huiselijke groet, prof. dr. ir. Franz P. Ribbenkast