Hubbers Hubbers

Tunnelvisie door Prof. dr. Ir. Franz P. Ribbenkast

Hubbers interieurmakers

Groothoeklens en tunnelvisie


Helemaal onderaan de lijst van ‘betrouwbare beroepen’ bungelt de makelaar. Zelfs onder de tweedehandsautoverkoper, scharensliep, bankier, politicus, journalist, zorgmanager en sportschoolhouder. Eigen schuld. Makelaars zijn nazaten van Tijl Uilenspiegel die over zichzelf zei: “Iedereen heeft een hekel aan mij, maar ik heb het er zelf naar gemaakt.” Kijk maar op Funda, de site waarop makelaars huizen aanprijzen. Naast het onbeholpen, afbladderende taalgebruik vallen vooral de foto’s op. Sinds de ultragroothoeklens behoort tot zijn standaardmakelaarsuitrusting weet de huizenhandelaar de waarheid visueel te vervormen.

De groothoeklens maakt van een nestkastje een balzaal, van een douchehok een Romeins badhuis, van een keukentje zo klein dat de steel van de koekenpan gezaagd moest worden een kookpaleis.

Die uitvergroting van de werkelijkheid is het middel dat het doel van de makelaar heiligt: optimale winst bij minimale inspanning. Groothoeklens dient tunnelblik. Dat de websurfer ook een bezoeker van kijkdagen is, weet de makelaar, maar hij vertrouwt op zijn spraakwaterval. De woordenstroom die de laatste obstakels tussen woondroom en hypotheekakte zal wegspoelen.

Hoe anders is het gesteld met de beroepseer van de vakman. De meubelmaker, de schilder, de stukadoor. Een vriendin uit Qatar, die ik uit angst voor het kromzwaard van haar eunuch Leila zal noemen, deelt ook díe passie met mij. Zij valt al in zwijm bij het zien van eeltige handen, vooral als ze een schaaf of beitel vasthebben. Een bouwvakkersdecolleté brengt haar in opperste staat van verrukking en zomers kan ik niet langs een bouwplaats lopen zonder haar aan te lijnen. De geur van cement is haar afrodisiaca. Maar helaas, veel is niet meer wat het lijkt. Weinigen bezitten nog de puurheid van Leila.

De schijn heeft gewonnen van het zijn.

Huiselijke groet, prof. dr. ir. Franz P. Ribbenkast